![]() | International Media (1) |
-
ႏိုင္ငံတကာသတင္းမ်ား (၁)
အမ်ိဳးသမီးမ်ားမပါဝင္ပါက ၿငိမ္းခ်မ္းေရးမရႏိုင္
(25 sept 2013 ရက္စြဲပါ Global Post မွ Pailin Wedel ေရးသားေသာ “Myanmar: No Woman,no peace” ကို ဘာသာျပန္ပါသည္။)
ျမန္မာႏုိင္ငံတြင္ အေက်ာ္ၾကားဆံုး ပုဂၢိဳလ္တစ္ဦးမွာမွာ အမ်ိဳးသမီးတစ္ဦးျဖစ္သည့္ ႏုိဘယ္ဆုရွင္ ေဒၚေအာင္ဆန္းစုၾကည္ ျဖစ္ေသာ္လည္း အျခားအမ်ိဳးသမီးမ်ား၊ မိန္းကေလးမ်ားအတြက္မူ စိတ္ပ်က္စရာေကာင္းၿပီး၊ အမ်ိဳးသမီးမ်ားအတြက္ လ်စ္လ်ဴ႐ႈေသာ ေနရာတစ္ခုအျဖစ္ ခံစားၾကရပါသည္။
ရန္ကုန္တြင္ တစ္တိုင္းျပည္လံုးမွ ၾသဇာအရွိဆံုး အမ်ိဳးသမီး ၄၀၀ ခန္႔သည္ ညီအစ္မရင္းသဖြယ္ ေဆြးေႏြးမႈမ်ား ျပဳလုပ္ႏုိင္ရန္ မၾကာမီက စုစည္းခဲ့ၾကပါသည္။ လႊတ္ေတာ္အမတ္မ်ား၊ တက္ၾကြလႈပ္ရွားသူမ်ားႏွင့္ လႈံေဆာ္သူမ်ား၏ ကြန္ရက္မ်ားသည္ တိုင္းျပည္၌ အမ်ိဳးသမီးမ်ားအတြက္ ေန႔စဥ္ၿခိမ္းေျခာက္ေနေသာ အႏၱရာယ္မ်ားႏွင့္ ပတ္သက္၍ ေဆြးေႏြး ႏုိင္ရန္ စုစည္းခဲ့ၾကပါသည္။
ထိုသို႔ေသာ ကြန္ဖရင့္မ်ိဳးကို အေနာက္ႏုိင္ငံမ်ားတြင္မူ ထူးျခားသည္ဟု ဆိုရမည္မဟုတ္ေပ။
သို႔ေသာ္ ျမန္မာႏုိင္ငံတြင္မူ အမ်ိဳးသမီးမ်ား၏ ဘဝမ်ားအေပၚ ၿခိမ္းေျခာက္မႈမ်ားမွာ အႏၱရာယ္ရွိေနပါသည္။ အဆိုပါ ၿခိမ္းေျခာက္မႈမ်ားတြင္ လူကုန္ကူးမႈမ်ား၊ ျမန္မာစစ္တပ္အျပင္ သူပုန္တပ္မ်ား၏ အမ်ိဳးသမီးမ်ားအေပၚ က်ဴးလြန္မႈ မ်ားရွိၿပီး အနီးဝန္းက်င္ရွိ အမ်ိဳးသားရဲတပ္ဖြဲ႕ဝင္မ်ား၏ အႏၱရာယ္ျပဳမႈမ်ားကလည္း အမ်ိဳးသမီးမ်ားအေပၚ ရင္းရင္းႏွီးႏွီး ဝန္ေဆာင္မႈေပးေရးကို အခက္အခဲျဖစ္ေစပါသည္။ ၎တို႔အေပၚ ေန႔စဥ္ခဲြျခားဆက္ဆံ ခံေနရမႈမ်ားကိုလည္း အလြယ္တ ကူ သိရွိႏုိင္ပါသည္။
အထက္ပါျပႆနာမ်ားကို ရင္ဆိုင္ရန္ အာဏာပိုင္မ်ားအား ေဝဖန္ရန္လိုအပ္ပါသည္။ လြန္ခဲ့သည့္ ႏွစ္အနည္း ငယ္ကဆိုလွ်င္ ထိုသို႔ေဝဖန္လွ်င္ ေထာင္ဒဏ္ႏွစ္ရွည္ သို႔မဟုတ္ ထိုထက္ဆိုး႐ြားစြာ အျပစ္ေပးခံရႏိုင္ပါသည္။ ထို႔ေၾကာင့္ လြန္ခဲ့သည့္ ႏွစ္အနည္းငယ္ကဆိုလွ်င္ ထိုသို႔ေသာ ကြန္ဖရင့္မ်ိဳးကို စိတ္ကူးထဲတြင္ပင္ ထည့္ႏုိင္လိမ့္ မည္မဟုတ္ေပ။
အဆိုပါ ဖိုရမ္က်င္းလာရျခင္းအတြက္ အေၾကာင္းမ်ားမွာ ျမန္္မာႏိုင္ငံသည္ ေခတ္သစ္တစ္ခုသို႔ ဝင္ေရာက္လာ ေနၿပီး၊ စစ္တပ္က ၎၏ခ်ဳပ္ကိုင္မႈကို ေလ်ာ့ခ်ေနကာ ေဝဖန္မႈမ်ားကို နားေထာင္ရန္ခြင့္ျပဳလာျခင္းေၾကာင့္ ျဖစ္ပါသည္။ ျမန္မာႏုိင္ငံတြင္ အမ်ိဳးသမီးမ်ားကို ဗဟိုျပဳေသာ အႀကီးဆံုးပင္မအဖြဲ႕ႀကီးႏွစ္ခုမွာ ျမန္မာႏုိင္ငံအေျခစိုက္ Women Organization Network ႏွင့္ ထုိင္းႏုိင္ငံတြင္ အေျခစိုက္ေသာ Woman’s League of Burma တို႔ ျဖစ္ပါသည္။
အဆိုပါ ကြန္ဖရင့္သည္ အစိုးရအား ေဝဖန္ေသာ ျပည္ပေရာက္အဖြဲ႕မ်ားမွ အဖြဲ႕ဝင္မ်ားကို တုိင္းျပည္သို႔ ျပန္လည္ဝင္ေရာက္ခြင့္ျပဳျခင္းအတြက္လည္း မွတ္တမ္းတစ္ခု ျဖစ္ပါသည္။
အဆိုပါ အုပ္စုမ်ား၏ အဆိုအရ အမ်ိဳးသမီးမ်ား၏ ရပိုင္ခြင့္မ်ားအတြက္ ၿခိမ္းေျခာက္မႈမ်ားတြင္ အင္စတီက်ဴးရွင္း ဆိုင္ရာ စိန္ေခၚမႈမ်ားမွစ၍ လိင္မႈွဆုိင္ရာ ေစာ္ကားမႈမ်ားအထိ ပါဝင္ပါသည္။ အင္စတီက်ဴးရွင္းဆိုင္ရာ စိန္ေခၚမႈ မ်ားတြင္ လႊတ္ေတာ္၊ ရဲတပ္ဖြဲ႕မ်ားႏွင့္ တရား႐ံုးမ်ားတြင္ အမ်ိဳးသမီးမ်ား အနည္းငယ္သာ ပါဝင္ခြင့္ရျခင္းမ်ား ပါဝင္ပါသည္။ ထို႔အျပင္ ဗဟိုအစိုးရသည္ တိုင္းရင္းသား လက္နက္ကိုင္တစ္ဒါဇင္သာသာႏွင့္ ၿငိမ္းခ်မ္းေရး ေဆြးေႏြးမႈမ်ား ျပဳလုပ္လ်က္ရွိရာ ေဆြးေႏြးမႈမ်ားမွာ အားႀကီးေသာ အမ်ိဳးသားမ်ားၾကားတြင္သာရွိၿပီး၊ အမ်ိဳးသမီး မ်ား၏ ပါဝင္ခြင့္ရမႈ နည္းပါးေနသည္ဟု အမ်ိဳးသမီးမ်ားက ခံစားရပါသည္။
ရန္ကုန္မွ အနည္းငယ္မွ်သာရွိေသာ အမ်ိဳးသမီးႏိုင္ငံေရးသမားမ်ားတြင္ အပါအဝင္ျဖစ္ေသာ ေဒါက္တာ ညိဳညိဳသင္းက ေျပာၾကားရာတြင္ အမ်ိဳးသမီးမ်ားသည္ ၎တို႔အေပၚ ေစာ္ကားမႈမ်ားကို တုိင္ၾကားရန္ ခဲယဥ္းၾက ေၾကာင္း၊ အဘယ့္ေၾကာင့္ဆိုေသာ္ ၎တို႔ဖြင့္ဟ ေျပာျပရန္ အမ်ိဳးသမီးရဲေမ ရွားပါး၍ျဖစ္သည္ဟု ဆုိပါသည္။ ထို႔အျပင္ အမ်ိဳးသမီးဆရာဝန္၊ ေရွ႕ေနႏွင့္ တရားသူႀကီးမ်ား နည္းပါးလွပါသည္။ ထို႔ေၾကာင့္ အမ်ိဳးသမီးမ်ား သည္ တရားဥပေဒ စနစ္ႏွင့္ ေဝးကြာသြားၾကပါသည္။
ထိုသို႔ျဖစ္ရျခင္းမ်ားသည္ ဆင္းရဲလွေသာ ႏိုင္ငံတြင္ ေန႔စဥ္လူမဆန္စြာ ျပဳမူဆက္ဆံမႈမ်ား စုေပါင္းလာျခင္း အေၾကာင္း ျဖစ္ပါသည္။
“ေဝးလံတဲ့ ႐ြာတစ္႐ြာက အမ်ိဳးသမီးတစ္ဦး အဓမၼျပဳက်င့္ခံရၿပီဆိုပါစို႔။ ဒါကို တုိင္ၾကားဖို႔ အနီးဆံုးရဲစခန္း ရွိတဲ့ေနရာကို နာရီနဲ႔ခ်ီၿပီး လမ္းေလွ်ာက္ရမယ္။ ၿပီးရင္ အမ်ိဳးသားရဲအရာရွိကို ျဖစ္ပ်က္ခဲ့တာ ေျပာျပရမယ္။ တစ္ခါ ရဲအရာရွိက အေဝးႀကီးမွာရွိတဲ့ ေဆး႐ံုကို ေခၚသြားၿပီး အမ်ိဳးသားဆရာဝန္ထံမွာ ေဆးစစ္ရမယ္။ အဲဒီ ေတာ့ အစကတည္း က ကိုယ့္ရပိုင္ခြင့္အတြက္ အားမရွိေတာ့ဘူး။” ဟု Dr ညိဳညိဳသင္း ကေျပာပါသည္။
က်ဴးလြန္မႈမ်ားအတြက္ တရားစီရင္ေရးစနစ္ကလည္း ကိစၥရပ္တစ္ခုျဖစ္ပါသည္။
ဆူဇန္နာလွလွစိုး သည္ ကရင္အမ်ိဳးသမီး အုပ္စုတစ္ခုျဖစ္သည့္ Karen Women Empowerment Group မွ ဒါ႐ိုက္တာတစ္ဦးျဖစ္ၿပီး၊ ေဆြးေႏြးပြဲတြင္ပါဝင္ခဲ့ပါသည္။သူသည္ ၂၀၁၀ ကတည္းက အစိုးရႏွင့္ လက္နက္ကိုင္ အုပ္စုမ်ားၾကား ၿငိမ္းခ်မ္းေရးလုပ္ငန္းစဥ္မ်ားတြင္ အမ်ိဳးသမီးမ်ားပိုမိုပါဝင္ခြင့္ရရန္ သမၼတအား ေျပာၾကားခဲ့သူ တစ္ဦး ျဖစ္ပါသည္။ ကြန္ဖရင့္တြင္ ၎က အမ်ိဳးသမီးမ်ားအား ၎တို႔အေပၚေစာ္ကားမႈမ်ားႏွင့္ ပတ္သက္၍ တရားစီရင္မႈ ရွိေရးအတြက္ ေၾကာက္႐ြ႕ံျခင္းမရွိၾကရန္ ေျပာၾကားခဲ့ပါသည္။
“က်ဳးလြန္သူေတြဟာ သူတို႔လုပ္ခဲ့တာေတြကို တာဝန္ယူရပါမယ္။ ဥပေဒရဲ႕ အဆံုးအျဖတ္ကို နာယူၾကရမွာပါ။” ဟု ၎က ဆိုပါသည္။
သို႔ေသာ္ တုိင္းျပည္တြင္ တိက်ေသာ မွတ္တမ္းမ်ား၊ သတင္းအခ်က္အလက္မ်ား မရွိေသာေၾကာင့္ ပါဝင္တက္ ေရာက္လာသူတစ္ဦးက အေရးႀကီးေသာ ေမးခြန္းတစ္ခု ေမးခဲ့ပါသည္။ “အမ်ိဳးသမီးမ်ားအေပၚ က်ဴးလြန္မႈေတြကို ဘယ္လိုေစာင့္ၾကည့္ၿပီး၊ ဘယ္လိုစုစည္းေပးႏိုင္မလဲ။” ဟု ေမးပါသည္။
ဖိုရမ္တြင္ လြတ္ေျမာက္ေသာ ခံစားမႈမ်ား ျပည့္ႏွက္ေနေသာ္လည္း ျမန္မာႏုိင္ငံ၌ အမ်ိဳးသမီးမ်ားကိုယ္စား မ်ားစြာ လုပ္ေဆာင္ေပးရန္ က်န္ရွိေနပါေသးသည္။
ယခုအခ်ိန္တြင္ေတာ့ အေျပာင္းအလဲအတြက္ ပြင့္ပြင့္လင္းလင္း ေတာင္းဆိုမႈသာ ျပဳႏုိင္ပါေသးသည္။ ဆူဝန္နာ လွလွစိုး က ၎၏ ေျပာၾကားမႈအၿပီးတြင္ ေၾကြးေၾကာ္သံတစ္ခုတိုင္ေပးရာ အားလံုးက သံၿပိဳင္လိုက္ဆုိၾကပါ သည္။
“No woman, no peace. No woman, no peace” ဟူ၍ ျဖစ္ပါသည္။