Posts
 | yangonchronicle2011 Op-Ed |
၂၄.၉.၂၀၁၂
ေဆာင္းပါးက႑
- ခ်စ္ျခင္းရဲ႕ အာဏာျဖင့္သာ
*****************************************
ေဆာင္းပါးက႑
ခ်စ္ျခင္းရဲ႕ အာဏာျဖင့္သာ
ေဇဝင္းေနာင္
(စက္တင္ဘာ ၂၄ရက္ထုတ္ Weekl Eleven ဂ်ာနယ္ အတြဲ (၇) အမွတ္ (၅၁) မွ ထုတ္ယူေဖာ္ျပခ်က္။)
လူေတြက အျပာေရာင္ အက်ႌေတြနဲ႔။ စာတန္းေတြကိုင္လုိ႔။ အဲဒီေန႔က အျပည္ျပည္ဆုိင္ရာ ၿငိမ္းခ်မ္းေရးေန႔ေလ။ လမ္းေပၚမွာ လူေတြ၊ ရက္ပါေတြ၊ ပန္႔ခ္ေတြလည္း ပါၾကပါေသးတယ္။ နယူးေယာက္မွာရွိတဲ့ ကုလ႐ံုးခ်ဳပ္က ၿငိမ္းခ်မ္းေရးေခါင္းေလာင္းႀကီးလည္း အဲဒီေန႔မွာ ထိုးျမဲထိုးၾကဦးမယ္။ ၂၀၁၂ အတြက္ ထူးျခားခ်က္က အဲဒီေန႔ဟာ ကမၻာ့အပစ္အခတ္ရပ္စဲေရးေန႔။ အဲဒီေန႔ေတာ့ မပစ္ၾကနဲ႔ဆိုတာထက္ ပိုတယ္။
ႏုိင္ငံတကာမွာ ဘာေတြမ်ား ထူးထူးျခားျခား လုပ္ၾကသလဲရွာၾကည့္ေတာ့ ျမန္မာျပည္က အထူးျခားဆံုးျဖစ္ေနတာကိုလည္း ေတြ႔လိုက္ရတယ္။ ၁၉၈၁ ခုႏွစ္က စသတ္မွတ္ခဲ့တာဆိုေတာ့ အျပည္ျပည္ဆုိင္ရာ ၿငိမ္းခ်မ္းေရးေန႔ဆိုတာ ၃၁ ႏွစ္ၾကာခဲ့ၿပီပဲ။ ကြၽန္ေတာ္တို႔ဆီမွာေတာ့ အခုမွ လုပ္ခြင့္ရလုိ႔ လုပ္ ၾကတာ အျပစ္တင္စရာမဟုတ္။ ဝမ္းသာစရာလုိ႔ပဲ ျမင္မိတယ္။ (တစ္ပါတည္းတြဲပါလာတဲ့ ဝမ္းနည္းစရာက ဖမ္းမယ္၊ ဆီးမယ္ဆိုတာပဲ။ ဒီလို အသြင္ကူး ေျပာင္းစ ေခတ္ကာလမွာ ေလွ်ာ့ေလွ်ာ့ေပါ့ေပါ့လုပ္ဖို႔ လိုပါတယ္။ မလိုလားအပ္တဲ့ အတိတ္ရဲ႕ အဆိုးေၾကာ့သံသရာကို တစ္ပတ္ျပန္လွည့္သလို ျဖစ္သြားႏိုင္ တဲ့အတြက္ပါ။)
ၿငိမ္းခ်မ္းေရးစကား ခဏခဏေျပာေနရတာဟာ ၿငိမ္းခ်မ္းေရးမရေသးလုိ႔ပါ။ ၿငိမ္းခ်မ္းၿပီးတဲ့ ႏိုင္ငံတစ္ႏုိင္ငံအတြက္ကေတာ့ ဒီတစ္ေန႔ဟာ ကုလ ရဲ႕ မ်ားေျမာင္လွတဲ့ အထိမ္းအမွတ္ေန႔ေတြထဲက တစ္ခုဆိုတာေလာက္ပဲေလ။ ကြၽန္ေတာ္တုိ႔ဆီမွာေတာ့ လြတ္လပ္ေရးရကတည္းကဆိုရင္ အႏွစ္ ၆၀။ အခ်င္းခ်င္း ပစ္ခတ္လာလိုက္ၾကတာ အႏွစ္ ၆၀။ အိမ္နီးခ်င္းႏိုင္ငံေတြကို ေမွ်ာ္ၾကည့္ရင္း၊ ကိုယ့္ေမြးေျမကို စြန္႔ခြာရင္း ႏွစ္ေတြၾကာလာခဲ့ၾကတာ။ အရပ္သား အစိုးရ တက္လာတဲ့ေခတ္အခါမွာေတာ့ ဒါေတြကို အဆံုးသတ္ဖုိ႔ ေမွ်ာ္လင့္စရာ ရွိလာခဲ့တယ္။ အပစ္အခတ္ရပ္ဖုိ႔၊ ႏိုင္ငံေရးနည္းလမ္းအရ ေျဖရွင္းဖို႔။ အပစ္ အခတ္ရပ္စဲေရးမွာ ေကအိုင္ေအနဲ႔ကလြဲလို႔ က်န္တဲ့အဖြဲ႕ေတြနဲ႔ သေဘာတူညီမႈ ယူႏုိင္ခဲ့ၾကတယ္လို႔ ကြၽန္ေတာ္တို႔ အေကာင္းျမင္ၾကည့္ဖုိ႔ အခြင့္အေရးရွိလာ ခဲ့တယ္။ ဒါေပမဲ့ ကခ်င္ေျမမွာ ၿငိမ္းခ်မ္းေရးဆိုတာ မရွာႏုိင္ရင္ အဲဒါဟာ အၿပီးမသတ္ႏုိင္ေသးတဲ့ ကိစၥဆိုတာလည္း နားလည္ထားၾကတယ္။ ေကအိုင္ေအနဲ႔ အပစ္အခတ္ရပ္စဲႏိုင္ရင္ေရာ ဒါဟာ ၿငိမ္းခ်မ္းေရးရၿပီလို႔ ဆိုႏုိင္ၿပီလား။ အဲဒီအခါမွာမွ ဇာတ္လမ္းက စရမယ္လို႔ထင္တယ္။ အဓိက စိန္ေခၚမႈက ျပန္လည္ ရင္ၾကားေစ့ေရးပါ။ တိုင္းရင္းသားေတြ တစ္ေယာက္ကိုတစ္ေယာက္ ယံုၾကည္မႈ မတည္ေဆာက္ႏုိင္သေရြ႕ေတာ့ ၿငိမ္းခ်မ္းေရးဆိုတာ လြယ္ဦးမွာမဟုတ္ ဘူး။ အပစ္အခတ္ရပ္စဲေရး တစ္ခုတည္းနဲ႔လည္း အဓြန္႔ရွည္တဲ့ ၿငိမ္းခ်မ္းေရးဆိုတာ ျဖစ္လာဖုိ႔အတြက္ မလံုေလာက္ဘူး။ အဓြန္႔ရွည္တဲ့ ၿငိမ္းခ်မ္းေရးဆိုတာ ေၾကြးေၾကာ္သံသက္သက္ မဟုတ္ဘူး။ ျပည္တြင္းစစ္ရပ္ဆိုတာ ေဆာင္ပုဒ္တစ္ခုသက္သက္ မဟုတ္ဘူး။
အၾကမ္းဖက္တဲ့ပဋိပကၡေတြ မရွိေတာ့တဲ့အခါမွ၊ အၾကမ္းဖက္ခံရမွာကို စိုးရြံ႕ေနရတဲ့ အေျခအေနက လြတ္ေျမာက္လာတဲ့အခါမွ ၿငိမ္းခ်မ္းေရး ဆိုတာ ျဖစ္လာမွာ။ အားလံုးရဲ႕ အက်ဳိးစီးပြားကိုကိုယ္စားျပဳတဲ့ ႏိုင္ငံေရးအစီအစဥ္တစ္ရပ္နဲ႔ မွ်တမႈဆိုတာ ျဖစ္တည္လာမွ၊ ရန္လိုမႈကင္းတဲ့ အေျခအေနမွာ ဒဏ္ရာအနာတရေတြကို ကုစားၿပီး က်န္းမာလာတဲ့ အျပန္အလွန္ ဆက္ဆံေရးဆိုတာရွိလာမွ ကြၽန္ေတာ္တုိ႔ ေမွ်ာ္လင့္ၾကတာ ျဖစ္လာမွာပါ။ စစ္ေတြမရွ ိေတာ့႐ံု၊ အၾကမ္းဖက္ ပဋိပကၡေတြ မရွိေတာ့႐ံုနဲ႔တင္လည္း ၿငိမ္းခ်မ္းတဲ့ အခ်ိန္ကာလဆိုတာကို ရဦးမွာမဟုတ္ဘူး။ အျပဳသေဘာေဆာင္တဲ့ ေလးစား ေလာက္တဲ့ ယဥ္ေက်းမႈနဲ႔ စီးပြားေရးအရ အျပန္အလွန္ဆက္ဆံမႈ ဆိုတာရွိလာမွ ၿငိမ္းခ်မ္းတဲ့ေခတ္အခါဆိုတာ ေရာက္လာမွာ။ အဲဒီလိုမ်ဳိးျဖစ္တည္ေနတဲ့ ၿငိမ္းခ်မ္းေရးဆိုတာ ယံုတမ္းစကား မဟုတ္တာေတာ့ ေသခ်ာတယ္။ ဒါေပမဲ့ အီစြတ္ရဲ႕ အဘုိးအိုနဲ႔သားမ်ားပံုျပင္ထဲက ထင္းစည္းဆိုရင္ မက်ဳိးဘူး၊ ထင္း ေခ်ာင္းဆိုရင္ က်ဳိးတယ္ဆိုတဲ့ စည္းလံုးညီညြတ္မႈဥပမာနဲ႔ နားခ်ရေလာက္ေအာင္ လြယ္ကူတဲ့ကိစၥေတာ့မဟုတ္ဘူး။ ထင္းေခ်ာင္းတုိ႔ ထင္းစည္းတုိ႔ေလာက္ နဲ႔ ညီညြတ္ဖုိ႔လာေျပာရင္ အပင္ေတြမရွိေတာ့လို႔ ေျပာင္ေနတဲ့ ေတာင္တန္းသားေတြ ေျမေပၚက ေတာင္ကတံုးႀကီးေတြက ေလွာင္ၾကလိမ့္မယ္။ ေရအလား တစ္သားတည္း ျဖစ္ၾကစို႔လို႔ အလြယ္ေျပာရင္ ကိုငွက္ႀကီးေျပာခဲ့ဖူးတဲ့ ရာဇဝင္မ်ားရဲ႕ သတို႔သမီးက ျမစ္ဆံုကို မ်က္ေစာင္းထိုးၿပီး မခ်ိျပံဳးကေလး ၿပံဳးျပလိမ့္ မယ္။ (ျမစ္ဆံုကို လံုးဝဥႆံု ရပ္ပါတယ္ဆိုတဲ့ ကတိစကား မထြက္မခ်င္းေတာ့ သူ႔ခမ်ာလည္း လည္ပင္းတစ္ဆို႔တစ္ဆို႔ႀကီး ျဖစ္ေနရွာမွာ)။
ငယ္ငယ္ကတည္းက ၾကားခဲ့ဖူးတဲ့ ကရင္တစ္က်ပ္၊ ဗမာတစ္က်ပ္ ေတာင္းဆိုသံကို သတိရမိတယ္။ ေသခ်ာတာကေတာ့ ကရင္ေတြလည္း တစ္ က်ပ္မရခဲ့သလို ဗမာေတြလည္း တစ္က်ပ္မရခဲ့ဘူးဆိုတာပဲ။ ကြၽန္ေတာ္တုိ႔အားလံုးပဲ ေခတ္ဆိုးစနစ္ဆိုးေအာက္မွာ နာခဲ့ၾကရတာ။ ကြၽန္ေတာ္တို႔အၾကားမွာ မယံုၾကည္မႈဆိုတာေတြက ရွိေနႏိုင္ဆဲပါ။ ဒဏ္ရာေဟာင္းေတြ မက်က္ေသးခ်ိန္မွာ ဒဏ္ရာသစ္ေတြ ထပ္ျဖစ္လာဖုိ႔ အေၾကာင္းဖန္လာတာေတြလည္း ရွိႏုိင္ ပါတယ္။ ဒါေပမဲ့ ဒီကေန႔အခါေလာက္ ၿငိမ္းခ်မ္းေရးကိုဖန္တီးဖို႔ အခြင့္သာဆံုးအခါဆိုတာ မရွိခဲ့ဖူးသလို အခုေနအခါေလာက္ ၿငိမ္းခ်မ္းေရးကို အလိုအပ္ ဆံုး အခုိက္ကာလဆိုတာလည္း ေသခ်ာပါတယ္။ တစ္ကမၻာလံုးနဲ႔ ခ်ိတ္ဆက္ဖုိ႔အတြက္ တစ္ႏုိင္ငံလံုးမွ်တတဲ့ အေျခအေနနဲ႔ ခ်ိတ္ဆက္ထားမႈဆိုတာကို ကြၽန္ေတာ္တုိ႔ မျဖစ္မေန လိုအပ္ေနခဲ့ပါၿပီ။
အပစ္အခတ္ရပ္စဲေရးနဲ႔ ႏုိင္ငံေရးအရ ေတြ႔ဆံုေဆြးေႏြးမႈဆိုတာ အမွန္ပဲ ဒီအဆင့္အထိ ျပန္ေရာက္လာဖုိ႔အထိေတာင္ ႀကိဳေတြးထားဖုိ႔ ခက္ခဲ့တာ ပါ။ ဒါေပမဲ့ အခုအတုိင္းအတာတစ္ခုအထိ ခရီးေရာက္ေနတာၾကည့္ရင္ ဒါ မျဖစ္ႏုိင္စရာမရွိဘူးဆုိတာ ရွင္းပါတယ္။ အျပန္အလွန္ ယံုၾကည္မႈတည္ေဆာက္ ဖုိ႔ဆိုတဲ့ ေနာက္တစ္ဆင့္ကို တက္ကိုတက္ၾကရပါမယ္။ လက္ရွိ ကခ်င္မွာျဖစ္ေနတဲ့ တုိက္ပြဲေတြကိုသာ အမွန္တကယ္ ရပ္တန္႔ႏုိင္ခဲ့ၿပီဆိုရင္ ယံုၾကည္မႈေရ ခ်ိန္ဟာ အလုပ္ျဖစ္ႏုိင္တဲ့ အတုိင္းအတာကို ေရာက္ၿပီလို႔ ဆိုလုိ႔ရပါၿပီ။ တိုင္းရင္းသားေတြ မေက်နပ္တဲ့ အေျခခံအခ်က္ေတြကို နားေထာင္ၿပီး လတ္တ ေလာမွာ လုပ္ႏုိင္သေလာက္ကိုပဲ လုပ္ေပးဦး၊ ဒါဟာ ခရီးဆက္ဖို႔ တစ္အားျဖစ္ေစမွာပါ။ ယံုၾကည္မႈဆိုတာဟာ စကားလံုးေတြနဲ႔ ဝယ္လို႔မရသလို၊ က်ည္ဆန္ ေတြနဲ႔လည္း ပံုေဖာ္လို႔မရတာ ေသခ်ာပါတယ္။ ယံုၾကည္မႈကို လက္ေတြ႔အလုပ္နဲ႔ပဲ တည္ေဆာက္လုိ႔ရပါမယ္။
ယံုၾကည္မႈဆိုတာ တည္ေဆာက္ႏုိင္မွ ျပည္ေထာင္စုစစ္စစ္ဆုိတာ တကယ္ရွိလာႏုိင္မွာပါ။ ကြၽန္ေတာ္တို႔အားလံုးက ျပည္ေထာင္စုႀကီး ေခ်ာက္ထဲ ေရာက္ေတာ့မယ္ဆိုတဲ့ စကားနဲ႔ ကယ္တင္ျခင္း ေတးသံေအာက္မွာ နားကြဲခဲ့ၾကတာ။ တကယ္က ျပည္ေထာင္စုစစ္စစ္ဆိုတာကိုပဲ လုိအပ္ခဲ့တာ။ ကြၽန္ေတာ္ တုိ႔အတြက္ ၿငိမ္းခ်မ္းေရး အႏၲိမပန္းတိုင္ဟာ ျပည္ေထာင္စုစစ္စစ္ပဲ။ ျမန္မာႏုိင္ငံအတြက္ ဘယ္လိုမ်ဳိးမွ ျပည္ေထာင္စုစစ္စစ္လဲဆိုတာ ဘယ္သူမွ အတိ အက် မေျပာႏုိင္ေပမဲ့ ဘယ္လိုမ်ဳိးဆိုရင္ မစစ္ဘူးလို႔ ခံစားမိသလဲဆိုတာေတာ့ တုိင္းရင္းသားတုိင္း ေျဖႏုိင္မဲ့ေမးခြန္းပါ။ အဲဒီေမးခြန္းေတြ ေမးႏိုင္ဖို႔၊ ေျဖႏိုင္ ဖုိ႔ မ်က္ႏွာစံုညီ ေတြ႕ခြင့္ဆိုတာ ရွိလာဖို႔လိုပါၿပီ။ ဘူရြန္ဒီတုိ႔၊ မိုဇမ္ဘစ္တို႔လို ႏိုင္ငံမ်ဳိးေတြေတာင္ ျပည္တြင္းစစ္ကေန ၿငိမ္းခ်မ္းေရးဆီ အေရာက္လွမ္းႏိုင္ရင္ ကြၽန္ေတာ္တို႔ဆီမွာေရာ ဘာလို႔ မျဖစ္ႏုိင္စရာရွိမွာလဲ။ လတ္တေလာမွာေတာ့ ၿငိမ္းခ်မ္းေရးခ်ဳိးငွက္ကိုေၾကာ္ၿပီး ေခါင္ရည္နဲ႔ျမည္းသလုိျဖစ္ေနတဲ့ ကဗ်ာ မဆန္တဲ့ ေၾကကြယ္ဖြယ္ဇာတ္လမ္းကို အရင္ဆံုး ရပ္ၾကရပါလိမ့္မယ္။
တစ္ဖက္တည္းနဲ႔ တီးလို႔မျမည္တဲ့ လက္ခုပ္ဆိုတာကိုေတာ့ ေမ့ထားလို႔မရေပမဲ့ ကိုယ္ကစ လက္လွမ္းဖို႔ရာေတာ့ အားႀကီးသူက သေဘာထားႀကီး ျပရပါလိမ့္မယ္။ ၿငိမ္းခ်မ္းေရးခ်ဳိးငွက္ကို အမုန္းမီးက ေလာင္ၿမိဳက္မသြားခင္မွာ ဂ်င္မီဟင္းဒရစ္ ေျပာသလိုပဲ ခ်စ္ျခင္းရဲ႕အာဏာနဲ႔ ၿငိႇမ္းၾကရပါမယ္။ အဲဒီက မွ အဓြန္႔ရွည္တဲ့ ၿငိမ္းခ်မ္းေရးဆိုတာ တကယ္ျဖစ္လာဖုိ႔ လမ္းပြင့္လာမွာပါ။
ပုပ္ရဟန္းမင္းႀကီး ဘင္နစ္ဒစ္-၁၆ က ေျပာခဲ့တဲ့ စကားတစ္ခြန္းရွိပါတယ္။ "ၿငိမ္းခ်မ္းေရးဆိုတာ အမွန္တရားနဲ႔ ခ်စ္ျခင္းအေပၚ တံခါးဖြင့္ထားတဲ့ ယံုၾကည္ခ်က္နဲ႔မွသာ ေအာင္ျမင္ေပါက္ေျမာက္ႏုိင္တယ္ဆိုတာပါ"။
****************************************
Google Drive: create, share, and keep all your stuff in one place.
