Posts
 | yangonchronicle2011 Op-Ed |
၂၇.၇.၂၀၁၂
ေဆာင္းပါးက႑
- လယ္သမားထုႀကီးေၾကြးတင္ေနၿပီ
*****************************************
ေဆာင္းပါးက႑
လယ္သမားထုႀကီးေၾကြးတင္ေနၿပီ
ခြန္ေရႊေတာင္ႀကီး
(ဇူလိုင္လ၂၆ရက္ေန႔ထုတ္ 7Day News ဂ်ာနယ္ အတြဲ (၁၁) အမွတ္ (၂၀) မွ ထုတ္ယူေဖာ္ျပခ်က္။)
ဒီရာသီဟာ ကၽြန္ေတာ္တို႔ရဲ႕ ေက်းဇူးရွင္ဦးႀကီးလယ္သမားမ်ား လယ္ယာလုပ္ငန္းခြင္ဝင္ရမယ့္ လယ္ယာစိုက္ပ်ိဳးေရးစနစ္မရွိဘဲ လယ္သမား ေတြက အမ်ားဆံုးလို ျဖစ္ေနပါတယ္။ စိုက္ပ်ိဳးစရိတ္မေျပာနဲ႔ ၿပီးခဲ့တဲ့ရာသီက အစိုးရဆီကယူထားတဲ့ အမေတာ္ေၾကး ဆန္အထူးျပဳကုမၸဏီမ်ားက ေခ်းေငြ ေတြမဆပ္ႏိုင္ၾကေသးပါဘူး။ အစိုးရေရာ ဆန္အထူးျပဳကုမၸဏီေတြပါ။ လယ္သမားေတြဆီက ေခ်းေငြအေဟာင္းမရဘဲနဲ႔ မက်ေသးဘဲနဲ႔ စိုက္ပ်ိဳးစရိတ္ ေခ်းေငြေပးဖို႔ အင္အားရွိေတာ့မွာ မဟုတ္ပါဘူး။
ဘာ့ေၾကာင့္ လယ္သမားအမ်ားစု စိုက္စရိတ္ေခ်းေငြ ျပန္မဆပ္ႏိုင္ၾကတာလဲ။ စပါးေရာင္းရေငြကို ေလာင္းကစားပစ္ၾကလို႔လား။ အသံုးၾကမ္းၿပီး အျဖဳန္းသာပါေနလို႔လား။ တစ္ခုမွမဟုတ္ပါဘူး။ ဒါဆို ေၾကြးမဆပ္ႏိုင္တဲ့အေၾကာင္းက ဘာလဲ။ ႀကိဳးစာပမ္းစားစိုက္ပ်ိဳးထုတ္လုပ္ထားတဲ့ စပါးေတြကို ေရာင္းခ်င္တယ္။ ေရာင္းလို႔ မရဘူး။ စိုက္စရိတ္ေၾကြးေတြကို ဆပ္ခ်င္ေနၾကတယ္။
ဝယ္သူေပးတဲ့ေစ်းနဲ႔ ေရာင္းခ်င္တယ္။ ေစ်းပဲႏွိမ္ႏွိမ္ အရႈံးပဲေပၚေပၚ ေရာင္းခ်တယ္။ စပါးဝယ္မယ့္သူမရွိဘူး။ စပါးဝယ္သူေတြ လံုးဝမရွိျဖစ္ေန တာ ဘာျဖစ္လို႔လဲ။ ျပည္တြင္းမွာ ဆန္အေရာင္း မႀကံဳဘူးေအာင္ ေအးေနတယ္။ စားသူေတြထံုးစံအတိုင္း ဆိုင္မွာ ဆန္ေတြပံုေနၿပီဆိုရင္ ဆန္ေစ်းဆက္ က်ေနေသးတယ္။ လိုသေလာက္ပဲဝယ္စားတယ္။ ေငြေၾကးတတ္ႏိုင္သူေတြလည္း ဆန္ရွားရိပ္ရွိတဲ့အခ်ိန္တုန္းကလို မ်ားမ်ားဝယ္မထားၾကဘူး။ လိုသ ေလာက္ပဲ ဝယ္စားၾကတယ္။
ျပည္ပဝယ္လိုအား၊ ႏိုင္ငံျခားေစ်းကြက္အေနအထားကေတာ့ ဘယ္လိုရွိသလဲ။ စပါးေပၚစက ႏိုင္ငံျခားေစ်းကြက္ကို အစိုးရဖြင့္ဖြင့္ေပးခဲ့တယ္။ ပို႔ကုန္အခြန္ေတြလည္း ေလွ်ာ့ေပးတယ္။ ဝယ္သူအသင့္အတင့္ရွိခဲ့တယ္။ ဒါေပမယ့္ မၾကာလိုက္ပါဘူး။ ေစ်းကြက္အေျခအေနက မွန္းဆထားတာနဲ႔ ေျပာင္းျပန္ ျဖစ္သြားပါတယ္။ အေရာင္းအဝယ္စာခ်ဳပ္ခ်ဳပ္ထားတဲ့ ႏိုင္ငံေတြ အဝယ္ယုတ္သြားၾကတယ္။ အရည္အေသြးမမီဘူး။ ဟိုအျပစ္ဒီအျပစ္ေတြ ေလွ်ာက္ေျပာလာၾကတယ္။ ဥပမာ- အင္ဒိုနီးရွားဆန္ တန္ခ်ိန္ ငါးသိန္းဝယ္မယ္။ စာခ်ဳပ္ခ်ဳပ္ၿပီး တန္ခ်ိန္ တစ္သိန္းမျပည့္ခင္ ဆန္အမ်ိဳးအစားညံ့တယ္ ေျပာၿပီး အဝယ္ရပ္ထားတယ္။ ျမန္မာဆန္ကိုဝယ္ယူၾကတဲ့ အာဖရိကႏိုင္ငံမ်ား ေစ်းကြက္ကို တခ်ိန္က ဆန္တင္သြင္းစားသံုးရတဲ့ ႏိုင္ငံေတြထဲမွာပါဝင္တဲ့ အိႏၵိယႏိုင္ငံဟာ ယခုအခါ ဆန္တင္ပို႔ေရာင္းခ်တဲ့ႏိုင္ငံအျဖစ္ ေျပာင္းသြားၿပီး သူရဲ႕အရံဆန္ထဲက ဆန္တန္ခ်ိန္ႏွစ္သန္းကို ေအာက္ေစ်းနဲ႔ ဝင္တိုးတယ္။ ျမန္မာ့ဆန္ေစ်းကြက္ ေပ်ာက္ကြယ္သြားမတတ္ ျဖစ္သြားတယ္။ အဲဒါ ျမန္မာ့ဆန္ကုမၸဏီမ်ား ဆန္အထူးျပဳကုမၸဏီေတြ စပါးဆက္မဝယ္ႏိုင္တဲ့ အဓိက အေၾကာင္းတရားလို႔ပဲ မွတ္ယူရမွာ ျဖစ္ပါတယ္။ ဒီလို ဘာေၾကာင့္ျဖစ္သလဲ။ ဒီေန႔ ကမာၻ႔ဆန္ေစ်းကြက္မွာ ဆန္က ျပည္တြင္းစားသံုးမႈထက္ ပိုလွ်ံလာ တယ္။ ပိုလွ်ံဆန္ကို ေရာင္းဖို႔ အၿပိဳင္အဆိုင္ ေစ်းကြက္ရွာလာတယ္။ ဆန္ေစ်းကိုလည္း ေစ်းကြက္ရွာၿပီး ေရာင္းလာတယ္။ ဆန္ေစ်းကိုလည္း အၿပိဳင္ ေလွ်ာ့ၿပီး ေရာင္းလာတယ္။
ဒီအေျခအေနမွာ ကၽြန္ေတာ္တို႔ ေက်းဇူးရွင္လယ္သမားေတြ လက္ထဲမွာက်န္ရွိေနတဲ့ စပါးကို ဘယ္လိုလုပ္ေပးၾကမလဲ။ ေမွ်ာ္လင့္ျခင္းကင္းၿပီး ေၾကြးတင္လယ္သမားအျဖစ္ဆိုးနဲ႔ ပစ္ထားၾကေတာ့မွာလား၊ ဒီလိုပဲပစ္ထားရင္ ႏိုင္ငံေတာ္အစိုးရ ေမွ်ာ္မွန္းလုပ္ေဆာင္ေနတဲ့ျပည္သူမ်ား ဆင္းရဲႏြမ္းပါးမႈ ေလွ်ာ့ပါးေရးစီမံခ်က္ဟာ စာရြက္ေပၚမွာပဲတင္က်န္ၿပီး လက္ေတြ႔ဘဝမွာ လယ္သမားဦးႀကီးမ်ားဟာ ဆင္းရဲတြင္းနက္သထက္နက္ဖို႔ ရွိပါတယ္။ သူတို႔ တေတြတင္မက လက္လုပ္လက္စားအလုပ္သမမ်ား ဆင္းရဲတြင္းက ရုန္းထြက္ႏိုင္ဖို႔ရာ အသက္ဆက္ႏိုင္ဖို႔ရာ ကမာၻသံုးေဆးခ်က္ ရွိပါတယ္။ အဲဒီေဆး ခ်က္က တစ္ျခားမဟုတ္ပါဘူး။ လယ္သမားႀကီးလက္ထဲက က်န္ရွိတဲ့ ပိုလွ်ံစပါးကို လယ္သမားေတြ လယ္လုပ္စားရိတ္ေလာက္ ျပန္ကာမိတဲ့ေစ်းနဲ႔ အစိုးရ ဝယ္ယူသိမ္းဆည္းေပးတဲ့ ေဆးခ်က္ပဲ ျဖစ္ပါတယ္။ လယ္သမားေတြလက္ထဲမွာ ခံေန၊ က်န္ေနတဲ့ စပါးေတြ ေရာင္းရမွ အစိုးရေၾကြး ဆန္အထူးျပဳကုမၸဏီ ေၾကြးတို႔ ဆပ္ႏိုင္မွာျဖစ္ပါတယ္။ ဒီႏွစ္အတြက္ လယ္ယာစရိတ္လည္း ထြက္လာမွာျဖစ္ပါတယ္။
အေမရိကန္ႏိုင္ငံမွာ သမၼတကေန ဒီလက္ထက္ကရာသီဥတု ညီညြတ္မွ်တတဲ့အတြက္ ဂ်ံဳအႀကီးအက်ယ္ ရခဲ့တယ္။ အထြက္ေကာင္း အထြက္ တိုးဂ်ံဳေတြကို ဂ်ံဳေရာင္းဝယ္ေရးကုမၸဏီႀကီးေတြ ကုန္ေအာင္မသိမ္းႏို္င္ခဲ့ဘူး။ ႏိုင္ငံျခားေစ်းကြက္မွာလည္း ေစ်းေတြက်ေနတယ္။ ဂ်ံဳေစ်းအဆမတန္က်ၿပီး အေမရိကန္လယ္သမားေတြ စီးပြားပ်က္မယ့္အေျခအေန စိုက္ခဲ့ပါတယ္။ ကေနဒီအစိုးရက ႏိုင္ငံျခားဂ်ံဳတင္ပို႔တဲ့ ကုမၸဏီကို ႐ုရွားစတဲ့ ကြန္ျမဴနစ္ႏိုင္ငံ ေတြကို ေတာင္တင္ပို႔ခြင့္ေပးခဲ့တယ္။ ကုမၸဏီေတြက အနိမ့္ေစ်းနဲ႔ ထုတ္ေရာင္းတယ္။ အ႐ံႈးခံၿပီးေရာင္းလိုက္တယ္။ အႀကီးအက်ယ္ပိုလွ်ံေနတဲ့ ဂ်ံဳထြက္ဖို႔ က အဓိကက်တယ္မဟုတ္လား။ ကုမၸဏီေတြအ႐ံႈးကို အစိုရက က်ခံေပးလိုက္တယ္။ ကၽြန္ေတာ္တို႔လည္း အဲဒီလမ္းအိုကို မျဖစ္မေန လိုက္ရမယ့္ အေျခအ ေနေရာက္ေနၿပီလို႔ ယူဆပါတယ္။ တနည္းအားျဖင့္ လယ္သမားဦးႀကီးအမ်ားစု အေၾကြးတင္ေနၿပီ ရွင္ဘုရင္အစိုးရက ဆပ္ေပးလိုက္ဖို႔ ျဖစ္ပါတယ္။
လယ္သမားေတြရဲ႕ေၾကြး ရွင္ဘုရင္ဆပ္လိုက္ၿပီလို႔ ဆိုၾကပါစို႔။ ေနာက္တစ္ႀကိမ္ ထပ္မဆပ္ရေအာင္၊ ေနာက္ဆံုး အသက္ကယ္ေဆး ထပ္မေပး ရေအာင္ ေၾကြးတင္ေရာဂါ ထပ္မျဖစ္ရေအာင္ ေရာဂါျဖစ္ေစတဲ့ အေၾကာင္းတရားေတြကို ေဝးေဝးေရွာင္ၾကရပါလိမ့္မယ္။ စပါးအထြက္တိုးစီမံကိန္းခ်ၿပီး ေစ်းကြက္မရွာတာ၊ စပါးၿပီးစပါးဆိုၿပီး စပါးသီးႏွံတစ္မ်ိဳးတည္းကိုပဲ စိုက္ပ်ိဳးလုပ္ကိုင္ေနတာမ်ိဳးကို ေရွာင္ၿပီး သီးႏွံအမယ္စံု စိုက္ပ်ိဳးရပါမယ္။ ပို႔ကုန္ ေစ်းကြက္ ခိုင္မာတဲ့သီးႏွံေတြကို အဓိက စိုက္ပ်ိဳးရပါမယ္။ ဆန္ေစ်းကြက္ထဲကို အိႏၵိယႏိုင္ငံဝင္လာတာနဲ႔ ေစ်းကြက္ကေမာက္ကမ ျဖစ္ေနၿပီ၊ တ႐ုတ္ ႏိုင္ငံလည္း စပါးကိုအမ်ားဆံုး စိုက္ပ်ိဳးတဲ့ ႏိုင္ငံႀကီးတစ္ႏိုင္ငံပါ။
တ႐ုတ္ႏိုင္ငံလည္း ဒီေစ်းကြက္ဝင္လာရင္ ေစ်းကြက္က က်ဥ္းသထက္က်ဥ္းၿပီး ကမာၻ႔ဆန္ေစ်းလည္း ေအာက္ၾကမ္းျပင္အထိ ဆင္းသြားႏိုင္ပါ တယ္။
ကမာၻစပါးစိုက္ပ်ိဳးထုတ္လုပ္မႈဟာ တျဖည္းျဖည္းတက္လာလိုက္တာ ၁၉၆၀ခုႏွစ္မွာ စပါးတန္ခ်ိန္ သန္း ၂၀၀ေက်ာ္ကေန ၂၀၀၉ခုႏွစ္မွာ တန္ ခ်ိန္ သန္း ၉၇၈အထိ တက္လာခဲ့ပါတယ္။ ႏွစ္ ၅၀ေလာက္မွာ ဆန္စပါးထုတ္လုပ္မႈႏႈန္းက ၃ဆေက်ာ္တက္လာတဲ့ အေနအထားျဖစ္ပါတယ္။ ဆန္စားသံုး သူဦးေရက အဲဒီႏႈန္းအတိုင္း တက္မလာပါဘူး။ စားသံုးမႈထက္ ထုတ္လုပ္မႈက ပိုလွ်ံေနၿပီဆိုတဲ့သေဘာ ျဖစ္ပါတယ္။
ဆန္တင္သြင္းႏိုင္ငံတစ္ႏိုင္ငံျဖစ္တဲ့ ဖိလစ္ပိုင္ႏိုင္ငံကလည္း ဒီ ၂၀၁၂ခုႏွစ္မွာ ဆန္တန္ခ်ိန္ တစ္သိန္း တင္သြင္းဦးမွာျဖစ္ေပမယ့္ လာမယ့္ႏွစ္ ေတြမွာ သူလည္း ဆန္ကို တင္ပို႔ေရာင္းခ်လိမ့္မယ္လို႔ ေၾကြးေၾကာ္ေနပါၿပီ။
စပါးအထြက္စံခ်ိန္တင္တဲ့ မ်ိဳးေတြကလည္း တစ္မယ္ၿပီးတစ္မယ္ ထြက္လာေနတယ္။ ဖိလစ္ပိုင္ႏုိင္ငံအေျခစိုက္တဲ့ ကမာၻဆန္အထြက္တိုးမ်ိဳး သုေတသနက ထုတ္ေပးတဲ့ စကူဘာ (Scuba) မ်ိဳးနဲ႔ ၂၀၀၉ခုႏွစ္ကစၿပီး ဘဂၤလားေဒ့ရွ္ႏိုင္ငံက စိုက္လိုက္ပါတယ္။ အထြက္ ၅၀ရာခိုင္ႏႈန္းတိုးၿပီး ဘဂၤလီ လယ္သမားေတြ တၿပံဳးၿပံဳး ျဖစ္ေနၾကတယ္တဲ့။
ဆန္စားသံုးမႈအပိုင္းမွာေတာ့ ေလ်ာ့က်လာတယ္။ ယေန႔ၿမိဳ႕နဲ႔ေတာ့ လူဦးေရျဖန္႔က်က္မႈမွာ ေတာေနလူဦးေရက ေလ်ာ့က်ၿပီး ၿမိဳ႕ျပေတြမွာ အဆမတန္တိုးလာတယ္။ ဆန္စားသံုးတဲ့ ႏိုင္ငံေတြမွာ ေတာေနျပည္သူေတြက ဆန္ကို အားျပဳစားသံုးၾကေပမယ့္ ၿမိဳ႕ျပေနၿမိဳ႕သားေတြက်ေတာ့ ဆန္ကို ေလွ်ာ့စားလာၾကတယ္။ ထမင္းမ်ားမ်ားစားရင္ ေတာသားစ႐ိုက္မေပ်ာက္ေသးဘူးဆိုတဲ့ အယူအဆကိုေတာင္ လက္ခံလာၾကတယ္။ က်န္းမာေရးအယူ အဆတစ္မ်ိဳးကလည္း ေပၚလာတယ္။ ထမင္းမ်ားမ်ားစားရင္ ဆီးခ်ိဳေရာဂါ ျဖစ္ႏိုင္ေခ်မ်ားတယ္တဲ့။ ဒီအေၾကာင္းေၾကာင့္ ဗီယက္နမ္နဲ႔ အင္ဒိုနီးရွား စတဲ့ႏိုင္ ငံေတြမွာ ၇ရက္တစ္ပတ္မွာတစ္ရက္ထမင္းမစားဘဲ အျခားအစားအေသာက္ေတြကို စားသံုးတာေတြ ရွိလာတယ္။
ဗီယက္နမ္ႏိုင္ငံမွာ ဗုဒၶဟူးေန႔ကို ထမင္းမစားေန႔လို႔ စတင္သတ္မွတ္ေနပါၿပီ၊ ဆိုလိုတာက စပါးအထြက္တိုးလာတယ္။ စပါးပိုလွ်ံႏိုင္ငံေတြလည္း တိုးတိုးလာတယ္။ ဆန္စားသံုးတဲ့အပိုင္း ေလ်ာ့က်လာတယ္။
ဒါ့ေၾကာင့္မို႔ စိုက္ပ်ိဳးေရးအဓိကထားတဲ့ ႏိုင္ငံအျဖစ္ကေနၿပီး စက္မႈဖြံ႔ၿဖိဳးတဲ့ ႏိုင္ငံျဖစ္ေအာင္ ရည္မွန္းခ်က္ထားလုပ္ကိုင္သြားဖို႔လည္း လိုအပ္ပါ တယ္။ ယေန႔ ကမာၻရာသီဥတုက အေျပာင္းအလဲႀကီး ေျပာင္းလဲေနပါတယ္။ မိုးမ်ားလြန္းတာ မိုးနည္းလြန္းတာ၊ ေအးလြန္းတာ ပူလြန္းတာေတြျဖစ္ေနတဲ့ ရာသီဥတုအေျခအေနမွာ စိုက္ပ်ိဳးေရးသမားေတြက အျဖစ္ထက္ အပ်က္က မ်ားေနတယ္။ စိုက္ပ်ိဳးေရးကိုပဲ အဓိကထား လုပ္ကိုင္ေနရင္ ႏိုင္ငံအေနနဲ႔ အေထြေထြ ဆင္ရဲတြင္းက ႐ုန္းထြကႏိုင္မွာ မဟုတ္ပါဘူး။ ဒါ့ေၾကာင့္ ကၽြန္ေတာ္တို႔ႏိုင္ငံအေနနဲ႔ စပါးတစ္မယ္တည္းမဟုတ္ဘဲ သီးႏွံစံုစိုက္ပ်ိဳးေရး၊ စိုက္ပ်ိဳး ေရးႏိုင္ငံကေန စက္မႈႏိုင္ငံျဖစ္ေရးေမွ်ာ္မွန္းရင္း လက္က်န္ ပိုလွ်ံစပါးေရာင္းဝယ္ေရးစီမံခ်က္ခ်ၿပီး က်င္းပဆဲလႊတ္ေတာ္မွာ “အေရးေပၚဘတ္ဂ်တ္” ေတာင္းခံၿပီး လယ္သမားေၾကြးကို ရွင္ဘုရင္ဆပ္ပါေတာ့လို႔ ဆႏၵျပဳလိုက္ပါတယ္။
*****************************************
Google Drive: create, share, and keep all your stuff in one place.
