Transparency Myanmar

transparency.myanmar@gmail.com

Document yangonchronicle2011 Op-Ed
yangonchronicle2011 Op-Ed

၂၆.၄.၂၀၁၂

ေဆာင္းပါးက႑

  1. ႏိုင္ငံ့ အနာဂတ္

****************************************

ေဆာင္းပါးက႑

ႏိုင္ငံ့ အနာဂတ္

မိုးျမင့္ၿငိမ္း

ျမန္မာႏုိင္ငံ၏ အနာဂတ္ကိုေမွ်ာ္ၾကည့္တုိင္းလူငယ္တို႔ အေရးဆိုသည္ကိုထည့္သြင္းေရးသား၊ ေျပာဆိုမႈမ်ား မီဒီယာမ်က္ႏွာစာမ်ားတြင္ ေတြ႕ျမင္ ေနရသည္။ ေခတ္ေျပာင္း၊ စနစ္ေျပာင္းျဖစ္လာခ်ိန္မွာ ထိုေခတ္၊ စနစ္ကို ပံုေဖာ္ေျပာင္းလဲသြားေအာင္ တာဝန္ထမ္းေဆာင္သြားၾကမည့္ လူငယ္တို႔၏ ပညာ ေရးအခန္းက႑ကို အေလးထားေျပာၾကားလာၾကသည္။ ဘာျဖစ္လို႔လဲဆိုေတာ့ ပညာေရးစနစ္၏ အေကာင္း၊ အဆိုးဟာ မ်ိဳးဆက္တစ္ဆက္လံုးေပၚကို သက္ေရာက္ႏုိင္မႈအား ႀကီးမားလို႔ပဲျဖစ္သည္။ တိုးတက္ဖြံ႕ၿဖိဳးၿပီးႏုိင္ငံမ်ားကိုၾကည့္လွ်င္ ပညာေရးစနစ္ေကာင္းမ်ား ရွိၾကသည္။ ပညာေရးစနစ္ေကာင္းမွ စြမ္းေဆာင္ရည္ျပည့္ လူသားအရင္းအျမစ္မ်ား ထြက္ေပၚလာႏုိင္ၿပီး ထိုလူသားအရင္းအျမစ္မ်ားျဖင့္ ႏုိင္ငံတည္ေဆာက္ေရးကို ထိထိေရာက္ေရာက္ လုပ္ ေဆာင္ႏုိင္မည္ ျဖစ္သည္။

ႏုိင္ငံတစ္ႏုိင္ငံတြင္ ပညာေရးစနစ္ေကာင္းရွိဖို႔ ပညာေရးအင္စတီက်ဴးရွင္းမ်ားက စဥ္ဆက္မျပတ္ တီထြင္ႀကံဆေနရၿမဲ ျဖစ္သည္။ ပညာေရးတြင္ ထိပ္တန္း၌ ရပ္တည္ေနေသာ အေမရိကန္လို လူ႔အဖြဲ႕အစည္းတြင္ေတာင္ ပညာေရးစနစ္ ျပဳျပင္ေျပာင္းလဲမႈမ်ားကို လုပ္ေဆာင္ရန္ တိုက္တြန္းေနမႈမ်ား ရွိသည္။ ေဆာင္းပါးတစ္ပုဒ္တြင္ အေမရိကန္တြင္ရွိေသာ ကမာၻ႔ထိပ္တန္းတကၠသိုလ္တစ္ခုျဖစ္သည့္ ဟားဗတ္ထြက္ဘြဲ႕ရမ်ား၏ ၄၀ရာခုိင္ႏႈန္းမွာ ဘ႑ေရး လုပ္ငန္းမ်ားတြင္ ဝင္ေရာက္လုပ္ကိုင္ခဲ့ေၾကာင္း ေဖာ္ျပထားၿပီး အေမရိကန္အစိုးရမွလည္း လူထုေရးရာမူဝါဒျဖင့္ ဘြဲ႔ရသူမ်ားကုိ ယခင္ ဆယ္စုႏွစ္မ်ားထက္ ပိုမိုေခၚယူခဲ့ေၾကာင္း ေရးသားထားသည္။ သို႔ေသာ္ စမတ္က်လွပါသည္ဟူေသာ ယင္းလူသားအရင္းအျမစ္မ်ားျဖင့္ ႏုိင္ငံ၏ စီးပြားေရးအက်ပ္အတည္းကို ေက်ာ္လႊားသြားႏုိင္ျခင္း မရွိခဲ့သည့္အတြက္ ပညာေရးစနစ္တြင္ ျပဳျပင္စရာမ်ား ရွိေနေသးသည္ဟု ေဆာင္းပါးရွင္က ေထာက္ျပသည္။ အေမရိကန္လို ထိပ္သီးတကၠသိုလ္မ်ား ေပါမ်ားသည့္ ႏုိင္ငံမ်ိဳးတြင္ေတာင္ ဤသို႔ေသာ အက်ပ္အတည္းမ်ိဳးႏွင့္ ႀကံဳေတြ႕ရလွ်င္ ျမန္မာႏုိင္ငံလို ပညာေရးအရည္အေသြး နိမ့္က်သည့္ ႏုိင္ငံမ်ိဳးတြင္  ႀကံဳေတြ႔ေနရေသာ ျပႆနာအရပ္ရပ္ကို ေက်ာ္လႊားႏုိင္မည္ေလာဟု စိုးရိမ္မိသည္။

ထိုသို႔ ပညာေရးစနစ္ေကာင္း မရွိရသည့္အျပင္ ျမန္မာႏုိင္ငံမွာ ဦးေႏွာက္ယိုစီးမႈျပႆနာ ႀကီးႀကီးမား ႀကံဳေတြ႕ေနရသည္။ ျမန္မာႏုိင္ငံမွ ႏွစ္ေပါင္း မ်ားစြာ ေလ့က်င့္ပ်ိဳးေထာင္ေပးလိုက္သည့္ ဆရာဝန္မ်ား၊ အင္ဂ်င္နီယာမ်ားသည္ ဘဝတက္လမ္းအတြက္ အျခားႏုိင္ငံမ်ားသို႔ ထြက္ခြာသြားၾကသည္။ ႏုိင္ငံ အတြက္ ဆံုး႐ႈံးမႈုဟု ဆိုရမည္ျဖစ္ေသာ္လည္း လူ႔သဘာဝအရ ဘဝတက္လမ္းအတြက္ ေရၾကည္ရာ ျမက္ႏုရာ ေနရာေဒသကို ရွာေဖြထြက္ခြာသြားၿမဲ ျဖစ္ သည္။ ျမန္မာႏုိင္ငံ၏ အိမ္နီးခ်င္းတ႐ုတ္ႏွင့္ အိႏၵိယႏုိင္ငံမ်ားသည္လည္း ျမန္မာႏုိင္ငံကဲ့သို႔ ဦးေႏွာက္ယိုစီးမႈကို ႀကီးႀကီးမားမား ေတြ႕ႀကံဳခဲ့ဖူးသည္။ တ႐ုတ္ ႏုိင္ငံကို ေခတ္မီတိုးတက္ေအာင္ ေဆာင္ရြက္ခဲ့သည့္ ျပဳျပင္ေျပာင္းလဲေရးေခါင္းေဆာင္ တိန္ေရွာင္ဖိန္သည္ တ႐ုတ္လူငယ္မ်ားကို အေနာက္ႏုိင္ငံသို႔ အစု လိုက္ အၿပံဳလုိက္ ပညာေတာ္သင္မ်ား ေစလႊတ္ခဲ့သည္။ ပညာသင္ၿပီး ျပန္ေရာက္လာသူ အနည္းအက်ဥ္းသာ ရွိေသာ္လည္း ဤသည္ပင္လွ်င္ တ႐ုတ္ႏုိင္ငံ အတြက္ အျမတ္ပဲဟု သေဘာထားႏုိင္သူျဖစ္သည္။

အႏိၵယႏုိင္ငံကိုလည္း ၾကည့္ပါဦး။ လြတ္လပ္ေရးရၿပီး အႏိၵယဝန္ႀကီးခ်ဳပ္ ေန႐ႈးသည္ အေနာက္ႏုိင္ငံမ်ား၏ ဖြံ႕ၿဖိဳးမႈကို အမီလိုက္ႏုိင္ရန္ ပညာေရး စနစ္ ျပဳျပင္ေျပာင္းလဲမႈမ်ားကို ထက္ထက္သန္သန္ လုပ္ေဆာင္ခဲ့ရာ အႏၵိယတြင္ ကမာၻ႔အဆင့္ရွိသည့္ နည္းပညာတကၠသိုလ္မ်ား၊ စီမံခန္႔ခြဲမႈတကၠသိုလ္မ်ား ေပၚေပါက္ခဲ့သည္။ သို႔ေသာ္ အႏိၵယႏုိင္ငံ၏ စီးပြားေရးမွာ အမိန္႔ေပးစီးပြားေရးစနစ္ ျဖစ္ေသာေၾကာင့္ ယင္းတကၠသိုလ္မ်ားမွ ဘြဲရမ်ားကို မက္လံုးေပး၍ ဆြဲ ေဆာင္ႏုိင္ျခင္းမရွိသလုိ အလုပ္အကိုင္ အခြင့္အလမ္းမ်ားလည္း ရွားပါးခဲ့သည္။ ထို႔ေၾကာင့္ ယင္းတကၠသိုလ္ဘြဲ႕ရမ်ားသည္ အခြင့္အလမ္းေပါမ်ားေသာ အေနာက္ႏုိင္ငံမ်ားသို႔ ထြက္ခြာသြားခဲ့ၾကသျဖင့္ အႏၵိယအတြက္ ႀကီးမားသည့္ ဦးေႏွာက္ယိုစီးမႈႀကီးျဖစ္သည္။ ထိုသို႔ တ႐ုတ္ႏွင့္ အိႏၵိယႏုိင္ငံမွ ထြက္ခြာ သြားခဲ့ၾကသည္ ပညာတတ္မ်ား မည္မွ်မ်ားသနည္းဟုဆိုရလွ်င္ အေမရိကန္ႏုိင္ငံအဆင့္ျမင့္ နည္းပညာ (High-teach)က႑၏ အင္ဂ်င္ျဖစ္ေသာ ကယ္လီ ဖိုးနီးယားျပည္နယ္ စီလီကြန္ (Silliconvally)ရွိ အလုပ္အင္အားစု ထက္ဝက္မွ်ပင္ ရွိသည္အထိ ျဖစ္သည္။ သို႔ေသာ္ တ႐ုတ္ႏွင့္ အႏိၵယႏုိင္ငံတြင္ အခြင့္ အလမ္းမ်ား ေပၚလာေသာအခါ အဆိုပါ ဒိုင္ရာစပိုရာအီလစ္ (Diaspora elites)မ်ားသည္ အမိႏုိင္ငံသို႔ စီးပြားေရးလုပ္ငန္းမ်ား လုပ္ကိုင္ရန္ ျပန္လာခဲ့ၾက သည္။ ျမန္မာႏုိင္ငံသည္လည္း ႏုိင္ငံေရး၊ စီးပြားေရးအေျပာင္းအလဲမ်ားကို လုပ္ေဆာင္ေနလ်က္ရွိေလရာ အခြင့္အလမ္းမ်ားေပၚလာလွ်င္ အမိႏုိင္ငံသုိ႔ ျပန္ လည္ ေရာက္ရွိလာၾကမည့္သူ မ်ားႏုိင္သည္။

ဧၿပီ ၂၆ ထုတ္ ျပည္သူ႔ေခတ္ဂ်ာနယ္ အတြဲ (၂) အမွတ္ (၉၁)တြင္ပါသည့္ ေဒါက္တာမင္းသန္႔ေအာင္ (သြားဆရာဝန္-မိတၳီလာ)၏ “သံုးနာရီနဲ႔ေတာ့ မလံုေလာက္ပါ” ေဆာင္းပါးကို ဖတ္လိုက္ရသည္။ ေဆာင္းပါးရွင္သည္ လက္ရွိပညာေရးစနစ္၌ လြဲမွားေနသည့္ အခ်က္ငါးခ်က္ကို ေထာက္ျပထားသည္။

၁။ တစ္ဘဝတြင္ တစ္ႀကိမ္သာ ႀကိဳးစားခြင့္ျပဳ၍ ထပ္မံႀကိဳးစားခြင့္မျပဳျခင္း။ (ဆယ္တန္းစာေမးပြဲ)

၂။ သံုးနာရီအခ်ိန္အတြင္းဘာမဆိုျဖစ္ႏုိင္၍ ေၾကြတစ္လွည့္ ၾကက္တစ္ခုန္ဆိုသကဲ့သို႔ ေလာင္းကစားဆန္ေနျခင္း။

၃။ အသက္ေမြးဝမ္းေက်ာင္းပညာရပ္တစ္ခုသည္ အျခားပညာရပ္တစ္ခုထက္ သာလြန္ျမင့္ျမတ္သည္ဟု အထင္ေရာက္ေစျခင္း။

၄။ ဝါသနာပါသည့္ ပညာရပ္ႏွင့္ တတ္ေျမာက္သည့္ ပညာရပ္တို႔ မတူကြဲျပားျခင္းႏွင့္ မိမိတတ္ေျမာက္သည့္ ပညာရပ္မ်ားကို အသံုးမခ်ႏုိင္ျခင္း။

၅။ အေျခခံပညာရပ္မ်ားႏွင့္ မမွ်တေလာက္ေအာင္ပင္ မိဘမ်ားမွ ေငြေၾကးအလြန္အကၽြံ သံုးစြဲေနရျခင္း။

အေလးထား စဥ္းစားသံုးသပ္သင့္သည့္ အခ်က္မ်ားျဖစ္သည္။ ဥပမာအခ်က္ (၃)ဆိုလွ်င္ ပညာရပ္ တစ္ခုႏွင့္တစ္ခုကို အဆင့္ခြဲျခားထားမႈ ရွိေန ျခင္းကို မီးေမာင္ထိုးျပထားျခင္း ျဖစ္သည္။ စာေရးသူႏုိင္ငံတြင္ ဝိဇၹာ၊ သိပၸံတံတုိင္းကာမႈ အေတာ္ႀကီးသည္။ ထိုတံတိုင္းကာမႈအျပင္ သိပၸံပညာရပ္မ်ားသည္ လူမႈဝိဇၹာပညာရပ္မ်ားထက္ ပိုမိုအေရးပါသည္ဟူေသာ အသိမွာ လူငယ္မ်ားအေပၚ အေတာ္လႊမ္းမိုးထားလ်က္ ရွိသည္။ အျခားႏုိင္ငံမ်ားသို႔ အဆင့္ျမင့္ ပညာရပ္မ်ား သင္ၾကားေနသည့္ လူငယ္မ်ားမွာ တြက္ခ်က္ရသည့္ သိပၸံပညာရပ္မ်ားတြင္ သင္ၾကားမႈအခက္အခဲ ႀကီးႀကီးမားမား မရွိေသာ္လည္း လူမႈဝိဇၹာ ပညာရပ္မ်ားတြင္ အေတာ္ေလး ႀကိဳးစားသင္ယူေနရသည္။ ေနာက္ခြဲျခားမႈမွာ ဘာသာရပ္ေပၚတြင္ျဖစ္သည္။ ျမန္မာႏုိင္ငံတြင္ တကၠသိုလ္ဝင္တန္း၌ အမွတ္အမ်ားဆံုးရသည့္သူမွာ ဝါသနာပါသည္ျဖစ္ေစ၊ မပါသည္ျဖစ္ေစ ေဆးတကၠသိုလ္တက္ၾကသည္က မ်ားသည္။ အမွတ္အနည္းဆံုးရရွိသည့္ သူမွာ လည္း ဝါသနာအေလွ်ာက္မဟုတ္ဘဲ ဒႆနိက၊ စိတ္ပညာလို ဘာသာရပ္မ်ိဳးကို တက္ရသည္။ သို႔ဆိုလွ်င္ ေဆးသိပၸံပညာရပ္မွာ ဒႆနိကလို၊ စိတ္ပညာ လို၊ သမိုင္းလို ဘာသာရပ္ႀကီးေတြထက္ အဆင့္ျမင့္ေနသည့္ သေဘာမ်ိဳးသက္ေရာက္ေနသည္။ ထိုသို႔ ဘာသာရပ္မ်ားအေပၚ အဆင့္ ခြဲျခားမႈမ်ိဳး မရွိသင့္ ပါ။

ႏုိင္ငံေတာ္အႀကီးအကဲမ်ားက စည္းကမ္းျပည့္ဝသည့္ ဒီမိုကေရစီစနစ္ကို က်င့္သံုးမည္ဟု ျပည္သူမ်ားကို ကတိကဝတ္ ျပဳၿပီးျဖစ္သည္။ တခ်ိဳ႕ ႏုိင္ငံေရးသံုးသပ္သူမ်ားက စည္းကမ္းျပည့္ဝသည့္ ဒီမိုကေရစီဆိုျခင္းမွာ မရွိဟု ေျပာဆိုေနျခင္းမ်ိဳးလည္း ရွိသည္။ စာေရးသူအျမင္၌ ယင္းမွာ ဒဂါးျပား တစ္ျပား၏ ေခါင္းႏွင့္ပန္းကုိ ႏွစ္ျပား ျဖစ္ေအာင္ ခြဲျခားေနသလို ျဖစ္သည္။ လြတ္လပ္သည့္ ဒီမိုကေရစီ၌ စည္းမ်ဥ္းစည္းကမ္းမ်ားကို လိုက္နာမႈ၊ ဥပေဒကို လိုက္နာမႈဆိုသည့္ သေဘာ ပါဝင္ၿပီး ျဖစ္သည္။ စည္းကမ္းမပါသည့္ လြတ္လပ္မႈမွာ တကယ့္လြတ္လပ္မႈမ်ိဳး မဟုတ္ႏုိင္ပါ။ ထိုအတြက္ေၾကာင့္ ယခု ႏုိင္ငံ ေတာ္မွ အေကာင္အထည္ေဖာ္ေနသည့္ စည္းကမ္းျပည့္ဝသည့္ ဒီမိုကေရစီတြင္ လြတ္လပ္မႈသေဘာ တပါးတည္းပါဝင္ၿပီး ျဖစ္သည္။ ထို႔အျပင္ ႏုိင္ငံေတာ္မွ က်င့္သံုးသည့္ ေစ်းကြက္စီးပြားေရးစနစ္တြင္လည္း လြတ္လပ္မႈသေဘာမ်ား ပါဝင္ေနၿပီး ျဖစ္သည္။ ယခုအခါတြင္ စီးပြားေရးပညာရွင္မ်ားက ေစ်းကြက္ တြင္ အစိုးမွာ အဓိကအခန္းက႑က ပါဝင္သင့္သည္ဟု ေျပာဆိုေရးသားၾကေသာ္လည္း ေစ်းကြက္လြတ္လပ္မႈကို ဟန္႔တားလိုသည့္ သေဘာမပါဝင္ပါ။ ေစ်းကြက္ စီးပြားေရး၌ကိုက လြတ္လပ္မႈရွိမွသာလွ်င္  ရွင္သန္မႈရွိမည့္သေဘာပင္ ျဖစ္သည္။ ထိုသို႔ စည္းကမ္းျပည့္ဝသည့္ ဒီမိုကေရစီစနစ္ႏွင့္ ေစ်းကြက္ စီးပြားေရး စနစ္ကို ႏုိင္ငံေတာ္မွ က်င့္